Вiражы лёсу Наталлi Асiпук

У пачатку красавіка на ўшанаваннi пера­можцаў штогадовага абласнога спабор­нiцтва за дасягненне высокiх паказчыкаў  у вытворчасцi прадукцыi жывёлагадоўлi ў 2021 годзе гэтая сцiплая i працавiтая жанчына  з ААТ «Макраны» за шматгадовую плённую i добрасумленную працу ў сiстэме АПК i дасягненне высокiх паказчыкаў у галiне жывёлагадоўлi была адзначана Падзякай Мiнiстэрства сельскай гаспадаркi i харчавання Рэспублiкi Беларусь.

А паказчыкаў  аператар машыннага даення кароў з фермы Ляхаўцы-2 ААТ «Макраны»  Наталля Асiпук i сапраўды дасягнула важкiх. Валавая вытворчасць малака па яе групе (абслугоўвае жанчына 46 кароў) склала 265,4 тоны малака, што на 5,2 працэнта больш, чым у 2020 годзе.   На 287 кiлаграмаў вырасла i  прадуктыўнасць кароў. У 2021 годзе  руплiвая даярка надаiла ад кожнай рагулi па 5770 кiлаграмаў  малака. За гэта, а таксама  за працавiтасць i вялiкую адказнасць за выконваемую  работу  i атрымала высокую ўзнагароду, якую ўручыў Мiнiстр сельскай гаспадаркi i харчавання Рэспублiкi Беларусь Iгар Брыло.

Яна вельмi хвалявалася,  калi разам з прадстаўнiкамi iншых сельгаспрадпрыемстваў воб­ласці падымалася на сцэ­ну Кобрынскага Дома куль­туры, дзе праходзiла ўша­наванне лепшых з лепшых жывёлаводаў, спецыялiстаў галiны, кiраўнiкоў гаспадарак. Сцiплая ад прыроды, невысокая і худзенькая,  яна куды лепш адчувае сябе  на ферме, у звыклай працоўнай абстаноўцы. А тут такая ўвага! Столькі цёплых і прыемных слоў і ў яе адрас таксама. Цi думала  яна калi пра такiя ўвагу i пашану? Няхай i не кожны дзень, а толькi аднойчы.

Вядома ж, не. Як i даяркай не збiралася быць. Пра гэта яе прасiла яшчэ ў дзяцiнстве мацi, якая сама ўсё жыццё адпрацавала на ферме i не па чутках ведала,  якая гэта цяжкая работа.Таму i не жадала сваёй малодшанькай, якую часта брала з сабой,  такой  нялёгкай долi. Гэта зараз працаваць на ферме стала значна лягчэй,  а ў той час жанчынам i кармы каровам раздаваць даводзiлася ўручную, i цяжкiя бiдоны з малаком насіць.

Дзяўчына  з вёскi Шылiн  Бярозаўскага раёна паслухала мацi. I пасля заканчэння дзесяцiгодкi паехала ў Баранавiчы  вучыцца на кандытара. Пасля атрымання дыплома, была накiравана на работу ў Маларыту. Працаваць у кандытарскім цэху ў белым халаце, дзе заўсёды стаяў такi апетытны  водар выпякаемых булачак, кексаў,тартоў, Наталлi вельмi падабалася. Тым больш, што прадукцыя мясцовых кандытараў  раскуплялася на «ўра». Толькi на СПТВ-11, успамiнае Наталля Iванаўна,  выпякалi   1000  булачак.  Але  ад лёсу,  як гавораць, не ўцячэш.

Падчас работы ў канды­тарскiм цэху дзяўчына па­знаёмiлася з Валерыем Асi­пуком,  якi працаваў вадзi­целем у райспажыўтава­рыстве. Ме­навiта гэты хлопец з вёскі Ляхаўцы і стаў яе другой палавiнкай і спадарожнiкам на ўсё жыццё. А яшчэ – кардынальна змянiў, калi можна так сказаць, жыццё жанчыны. Пасля вяселля Наталля пераехала жыць да бацькоў мужа ў Ляхаўцы. Пэўны час маладая жанчына яшчэ  працавала ў кандытарскiм цэху. Хоць і няпроста было што­дзённа дабірацца ў Маларыту, асаблiва калi  ў маладой сям’і  нарадзiлiся дзецi. Добра, што  на першым часе  выхоўваць iх дапамагалi бацькi мужа,  за што Наталля iм i сёння ўдзячна. Аднак доўга жыць i працаваць у такiм напружаным рытме было цяжка, таму яна вырашыла ўладкавацца на работу ў мясцовы калгас.Некаторы час працавала на зернескладзе. А пасля – згадзілася пайсцi на ферму.

Чаму? Як успамiнае сёння той час жанчына,  кiраўнiцтва гаспадаркi  паставiла яе  перад выбарам: калi хочаш атрымаць  калгасны дом (а яна  з мужам і дзецьмi на той час больш за дзесяць гадоў жыла са свёкрам и свекрывёй), iдзi працаваць  даяркай.  Яна згадзiлася i стала гаспадыняй у доме,  якi ёй выдзелiла сельгаспрадпрыемства.

З той пары мiнула ўжо 13 гадоў. Многае змянiлася за гэты час у жыццi наогул i ў яе асабiстым таксама. Дзецi выраслi. Сын Вадзiм жыве  і працуе ў Макранах, дачка  Вольга – амаль па суседству  – у Ляхаўцах. Наталля Iванаўна мае чатырох унучак.  І пашаны дабілася сваёй працавiтасцю.  Гэта – набыткi.  Сярод страт – смерць мужа, якога не стала не так даўно.   А гэта значыць, што на яе кволыя плечы  акрамя  работы на ферме і стварэння ўтульнасцi ў доме, якi даўно патрабуе капiтальнага рамонту, цяпер легла i ўся мужчынская работа.  Дзецi, вядома ж, дапамогуць. Але ж у кожнага з iх свае сем’i i хатняя гаспадарка. А зараз i бульбу  насенную перабiраць трэба, і садзiць яе.  Раней  гэтым больш муж займаўся, яна ж  толькi дапамагала. Але  жанчына не апускае рукi.  «Усё зробiцца», – гаворыць яна.  I  я з ёй згодна. Праца не толькi дапамагае перанесцi жыццёвыя нягоды,  але i робiць чалавека прыгажэйшым. Такiм, як Наталля Асiпук, якая і ў святы,  і ў будні рупіцца на ферме. А ў выхадныя – на прысядзібнай  гаспадарцы: каб у двары было чыста, а вакол дома з ранняй вясны да позняй восені цвілі кветкі. Упэўнена, што і Дзень працы яна адзначыць,  як сапраўдная працаўніца. 

Надзея ЯЦУРА.

Фота Алега Крэмянеўскага.

Поделиться:
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  

Добавить комментарий